sonunda amin dediğim türküleri 33 e tamamladım. allahuekber.

işimizi görsün diye sistemini bozduğumuz dünya, canımızı sıktığında onu tekmelediğimiz için bize ah etti. ben duydum.

mesajlarım olmadı. iletemedim. yakalar yakalandı. yakınlaştım. hala elma iki parça fakat kimse ‘biz’ diyemiyor. sessizce uzaklaştım.

beni yakıyordu neredeyse. farkedip külünü defetti. yağmura koşmaklıydım. ses etmedim. ayıpmış öyle dedi. size ayıbı kim öğretiyor?
o geldi diye bozulmadık. bahane arıyorduk ki biz zaten. iyi ki geldin. çürümeye yüz tutarken başka nereye tutunacağımızı şaşırmıştık.

ısığın renklerini farkettiğim gün ufkumda parlayan şimşek renksizdi. kime dokunsa mezartaşı 5500 kelvinmiş. şehir bu efsanelerle eskidi.

“bütün bunlar üzgün birinin cümlelerine benzemiyorsa üzgünüm” OK?

Geçmişte bugün...

• bir daha seyredeyim - 2008