içimizi saat beş istikametine döndürünce, gücümüze giden akrepler kör olmayasacılar değilse kimlerdir?

en güzel soruları defterime yazıyor, dualarımın arasına sıkıştırıyorum. farketmişsindir rabbim. ve deniliyor ki, duanın ilk mükafaatı rabbinin seni işitiyor oluşudur ve kul -sırasını hatırlayamadığım- kaburgalarımızın arasına yerleştirdiğin yüreği sayesinde bunu hissedermiş. geçen gün bana da olduğunu zannedip sevinmiştim ya hani… halsizliktenmiş. yemek yiyince geçti. iyi bir kul olmak istiyorken sınırı aşmıyorum ya?

kimileri sana ‘yardımın gerekiyor, kadıköydeyim stop’ diyor diye yüz bulup, ‘fenalardayım’ gibi daha soyut ama özünde dürüst mesajlar iletmeyi geçiriyorum aklımdan. yalnız, ‘dualarımızın makbul olabilmesi için püf noktalar- 28.baskı’ adlı eser dikkate alınmalıymış. öyle söyledi büyüklerim. hepsini okudum. en sevdiğim kısım ise, kişinin ardından edilen dua ile imza kampanyası arasındaki bağ oldu.

metin”e dönersek,
o yüzünü kitaplara kaydetmemiş, kişisel iletisine ‘fenalardayım, cevap veremeyebilirim’ dememiştir.

‘aşk-ı memnu bitmiş. peki şimdi kuaförüm semra, ayıkırı yaşantılarımıza ortak payda bulmak ümidi ile açtığı aşk-ı memnu muhabbetini artık açamayınca ne olacak?’ soruma, ‘henüz mehmet rauf’un eylül’ü uyarlanmadı. rahat ol’ demiş olabilir ama.

herneyse,

sanıyorum ki, içimizi bir üşümek aldığında kurduğumuz tüm cümlelelerin yüklemini sevmek ısıtacak. sanrıma inancım, tanrıma inancımın bir şeyi. neticesi? olur.

dolma kalemimize mürekkep yürümeyince ’sarah jessica parker’ diyor, şapkalı a larımızı matbaa a larımızla birlikte özlüyoruz.

kimi zaman, ‘yaşım elli olunca seni arayıp şöyle diyeceğim: …..’ diye dalgalı, dalgasına geyikler çevirdiğimiz, saçlarının tümü kızıl, kollarının teki dövmeli arkadaşımızı hatırlıyor, hemen unutalım diye beyin çitileyici etkisine inandığımız bir pop şarkısı seslendiriyoruz.-ki tepemiz atmasın.

saprofit lakaplı okul arkadaşımızı kına gecesindeki performansı için eleştiriyor, ’seyirci ile gözgöze gelmiyorsun. iki saattir beni farketmeni bekliyorum’ sitemi ediyoruz.

aynı gecede alakasız yerlerden arkadaşımız dilek insanını o sahnede görüyor ve dünyanın küçüklüğüne imanımızı kavileştiriyoruz.

o sırada aynı okul döneminden eşdeğer samimiyetteki bir başka arkadaşımızın da yavrulayacağını öğreniyor, yavrusunun ilk anlarını fotoğraflamak için vazifelendiriliyoruz.

tüm bu sevindirici, insanı kendi mutluluğuymuşcasına doyuran haberlerin üzerine, yine liseden bir arkadaşımızın çocuk yetiştirmeyi aşıp, çocuk yuvası açtığını öğreniyoruz.

şimdi buhranlar…

merhaba. dikkat ettim, bugün de ismim züleyha. ve bunu artık iyice kanıksadılar. oysa ben, o NASA bozması tesisatın içerisinde, havalandırmaya sıkışmış bir serçe gibi -hayır sevimli değil- sinir bozucu idim. cik cik ciiik.

varoluşunu kanadından çekiştiren serçeler havalandırma hakkında bize kötü örnek olabiliyorlar. misal mi? değil.

sevgili metin’le bir gün karşılaşırsak ne kadar korkarım diye meraklanıp, kendimi o vurguna hazırlarken, ilk sınav kağıdımı hatırladım. daha sonra sabahları aç olan karnımızı taze meyve ile terbiye etmeliyiz’in farkın öptüm. biraz sonra kedilerin bıyığını, evinizin duvarını, avcumun ayasını, teyzemin dolmasını hayal kurdum. bunlardan sana neydi bilemedim.

birkez daha bölünmüş zihinler bamya yemeli midir dedim ama lütfen şansınızı zorlamayın. çünkü bazen merhametim üçe gidiyor da ona beslenme hazırlıyormuşum gibi sabah doğuyor.

üzerime gelmeyin. üzerime rahat verin.

uzun kollu hikayenin yakasını çekiştiriyordum.
bir haziran akşamıydı. hilalin kınasını unutmuş, gülayı düğününden hemen evvel eğlemiştim.
pişmesi için ocakta bıraktığım zeytinyağlı fasülyenin dibi hafif tutmuş, beni gücendirmemişti.
“minaaa ayy minaaa. cici minaa” seslenişini kulaklarımdan silinsin diye duyduğum ilk şarkıya eşlik etmiştim.

“yağdı saçlarıma genç yaşımda lapa lapa kar. zalim.”

akşam yemeğine bir misafirimiz vardı: tuna.
bunun şerefine mısır pişiriyormuş gibi yapıp paşa gönlüme hizmet etmiştim.
düdüklü tencerenin düğününü vuvuzelaya benzetmiştim.
komik bazı şeylere gülüp, satır aralarında bir hüzün mevzuu vardı da ona katılmıştım.

uzun kollu bir hikayenin yakasını çekiştiriyordum.
zihnim kıymıklı lokma yutmuş gibi öksürüğe boğulmuştu.
ekmeğin yüreğinden yese rahatlardı belki ama suya davranmıştı.
sırtına vurabilecek birileri çoktuysa da helal olsun diyecekler faiz yememek için katılım bankasına katılarak kendilerini kandırmıştı.

uzun kollu bir penye bir yaz günü ne demekse, robadan bir hikaye…
yarın ne yapsam?

“valla kendimi çöpçüler kralının son sahnesindeki kemal sunal gibi hissettim bi an”

bu yazımda bir kandil gecesinde karanlığa mahkum olmaktan bahsedeceğim. görünürde yirmi, hissedilen yüzyirmi dakika boyunca bir asansör kabininde mahsur kaldım ve başıma gelen bu ironik olaya bilimsel açıklama babamdan geldi:

eve bu saatte gelirsen olacağı bu!

bu yazım biraz kısa oldu. hıhı.

“çok konuşanın sakatatı çok olur” (hz.ömer) ile işkembe-i kübradan atmak deyişi arasındaki illiyet bağını çözünüz.

bundan tam bir yıl önce döktüğümüz gözyaşları yağmura dönüşmüştü sanki bugün. hergün daha farklı bir hâl. mesela ben bugün, telefonları ‘alü’ diye açışını özledim.

günlerdir ruhu için kuran-ı kerim okunuyor. 13 haziran pazar sabahı kabri başında yapılmak üzere bir anma tertip edildi. cüz okumak isteyen ya da programa katılıp bir fatiha okumak isteyenlere böylece duyurmuş olayım.