birkaç yardım gemisinden tırsacak kadar aciz bir ülke değilse kudurmuş bir köpektir.

küçümen yüzümü seyir halindeki arabanın camına dayayıp, ‘ay bizi takip ediyooor’ tespiti yaptığım gün dayım, gülümsemesini bıyığını yüzüne gererek yaşamıştı. o zamanlar martılar kemerburgaz ı çok seviyor diye değil öylesine mutluyduk.

-annemden emin değilim. her zaman kafasına takacak bir şey bulur.

ekranda son lost yazısını görünce ağır hareketlerle bilgisayarı kapayıp kenara koydum. ağır hareketlerle kalkıp yan odaya, kızkardeşimin karşısına geçip, ellerimi belime koyup şöyle söyledim: eee?
kendisinden beklenildiği üzre gayet yerinde bir küfür savurdu. bir diğer yan oda olan kendi yaşama alanıma gidip, telefonumun küçümen ekranına ‘bu ne la?’ yazıp sacide yolladım. kendisi beni bu lanete başlatmış kişi olarak sorumlu hissettiğinden ‘beşinci boyut, sırkapısı ehehe’ gibi şeylerle cevap verdi bana.

yanarım yanarım da bunca zaman senaristler bu işin sonunu nereye bağlayacaklar diye panik olurken, onların mala bağlamasına yanarım.

playlistte ‘müslüm gürses-gönül’ yazısını görünce neredeyse arabanın içindeki tüm havayı içime çekip şöyle dedim:

-yoooook artık!!!

oğuz’un tepkimin sebebini anlaması uzun sürmedi.

-öyle deme on numara şarkı
-şarkı tamam da…
-nesi varmış adamın?
-yaani…
-ne yani??
-şoktayım. galiba müslüm dinlemeyen erkek diye bir şey yok.
-her şarkıcının mutlaka dinlenilmesi gereken bir şarkısı vardır zü.
-ankaralı turgutun bile mi?
-tabi! o olmasa düğünlerde nasıl göbek atacaksın.
-a ah! ne zaman düğünde göbek attığımı gördün?!!!!

şeklinde ciyaklama moduna geçince oğuz beni susturmanın yolunu müthiş bir palavra sıkarak buldu:

-sus zü! yol hakimiyetimi kaybediyorum!

bugün bir trafik lambası geri geri saydıktan sonra şöyle dedi: ‘şimdi kollarına atılabilirsiniz’.

akıl verenim çoktur zaten…

anlam veremeyenler buradan buyursunlar.

domestoslu günler nihayet bitti. blogu kapayalı bir ay olmuş tam. mevsim temizliği dersek yalan olmaz. şekli şemali de az değiştirdik. turuncu yaptık diye acıkmıyorsunuz ya?