usandıran askerlik anıları gibi ardı arkası gelmeyen köy maceralarım var. gidilen yer karadeniz olunca her maceranın başrolünde orjinal bi tip olması kaçınılmazdı ve her olayı özetleyecek bir cümle dilimize dolandı elbette. döner dönmez beni bekleyen işlerin arasında kaldığım için çoğu bana uzak gibi gelen o anıların en canlısı gittiğim ilk gün ve nihayet dönerken beni alnımdan öpen muzaffer abimdir. dönüş yolunda aklıma sık sık dört-beş yaşlarımdan hatırladığım şu anım geldi.

-anne, insan kiminle evlenir?
-sevdiği bir erkekle
-ben kiminle evlencem?
-sevdiğin bir erkekle
-buldum. ya babamla evlenicem ya muzaffer abimle…

günün duası: allaam, her insanın böyle süper kuzeni olsun. böyle babacan, böyle iyi… ama kimseyi o kuzenleri doğumgününde 2000 rakımda mahsur bırakmasın.

bu akşam valizimi hazırlarken ‘bu küçük’ dedim. sığmayacaktı hiçbir şey. buradan götüreceklerim değil… oradan yanıma almak isteyeceklerim… çocukluğum vs.

yine bu akşam valizimi hazırlarken sık sık iklime dair endişelerim yüzünden serap ı arayıp hava tahminleri öğrenmeye yeltendiysem de, ‘on senedir gelmeyince bunları unutman normal. bakalım evinizin yolunu ben göstermeden bulabilecek misin?’ diye iğneleyeceğini düşünüp vazgeçtim.

ben rize ye gidiyorum… çayeli ne…

okkkkadar çok şey yapasım var ki gidince… birkaç fafatara fotoğraflamadan ölmemeliyim mesela…

alisarıyanot: sana çok kızgın olsam da…. tamam tamam yaylaya çıkma teklifini kabul ediyorum. ama ayder mi olsun ovit mi? işte buna karar vermek çok zor…