yaşlılık belirtileriyle ilgili herkesin bir fikri vardır.
bugün işleyeceğimiz konu da tam olarak bu ey halkım.

kimimiz merdiven çıkarken yorulunca, kimimiz saçlarındaki beyazları farkedince, kimimiz doğumunu hatırladıkları çocukların üniversiteye girdiğine şahit olunca ‘yaşlandık beeh!’ deriz.

bu kompozisyon ödevi için yazılan metinlere benzer giriş midemi bulandırsa da gerçek bu!  yukarıda bahsettiğim kimilerinin tespitlerine bir yenisini daha ekledim sabah. ki bence en korkuncu bu oldu. açıklıyorum: serdar ortaçın şarkılarını anlayamamak!!

bu adamın bunu bize yapmaya hakkı yok! acımdan kahroluyorum! vicdansız! biraz düzgün sözler yaz. bari düz okuyunca bir anlam ifade etsin.

misâl-î âlâ, ‘şeytan diyorki yanaş şuna, adını anma sataş şuna’
bu neyyaa? bu neyyy?

yarın bu yazıyı yazdığıma çok pişman olacağım.

yapı mıdır diyorum yoksa gemi midir diyorum
bir de şarkısı vardır.
onu ben demiyorum
ne bileyim ali babanın çiftliği varsa belki o diyordur
üstüne söyle söyle söylemesen de kime, kimlere ne?

oyh! ne yaptım ben!

dırırındırırın

lacivert mendilin kenarı tırtıklı
özürler sevgilim özürler

zaten böyle olur
seyvezlerce entırladım artistikledim
arkama yaslanmaklar eyledim
hiç biri aynalara vurulan darbelerce saydamlastıralanlardanmaklardan
kafam bulanıyor

ki zaten bugün öğlen
ben cesaretliyimdir ki cesaret dua eden korkudurlarca yola çıktımsa da
gözüm kararır gibi yere düşeyazdım
ve ben desem de tuhaf bir gülümsemeler filan böyle bıyıkaltı bıyıkaltı
güçlü zor bela bir şey olduğuma
yani o kadar mı imkansız peh!

rumtatikakdattayydatta

ben bu işe çok alıştım

belki diyor ya
belki diyor o daha iyidir de ona denettirelim
annedir ya belki daha iyi iyi iyi de nereye kadar ve neye göre iyidir
anne bence deklanşöre iyi basana demezler
anne deseler deseler bence yani saçını yani kızının saçını iki eşit beşgen yapabilene denir.
derler yani. aman cümlenin talihi iyi olsun diye ben niye zaman kiplerini iyi bilmeliyim ki.
bana da yazık bu paragrafa da…
denmiyorsa açalım fox tiviyi izleyelimdir
ahah! bu şey ya şey aman az evvelki anneye denilecek şey vardı ya
hah işte onun devamıdır

ben izledim astomkonte
canım çok sıkılıyor

yıllardır orada duruyormuş iyi mi
yeni gördüm
bu iyi mi
bence dedi senin algın seçiciliği zobarmış ay pardon abarmış
aman anladın işte
sen de kesin bir şey var
göğe bakmaya utanıyorsun
ağğğh dedim defol

şaka şaka der miyim öyle şeyler

mavi ördek gibi figürler
ay astomkonteaa

yatlara bakarak hayalini paylaşana, boş gözlerle baktım, o da bana acıyan gözlerle baktı.

tuhaftım ama kendimi savundum:

“hayal kuramıyorum belki ama peşime takılıp bunca yolu geliyorsun.”

haksız mıyım ama?

mavi ile mavi, korku ile korku, gölge ile gölge, yer ile yeksan…

merhaba,

ben şimdi mutsuzum ya,
sanki mevsim kış, hava kar, boran, yollar çetin, annem uzak…
sanki açım, dünya benden korkacak, oysa bir dilim ekmek, evet bildin yok ki para satın alacak…

merhaba,

ben şimdi kollarımı kenetlemişim ya,
bu perdeler düğümlü, akşamlarda beni boğacak,
gündüzler ateşten bir el, saçımı tarayacak…

merhaba,

ben şimdi bunları yazıyorum ya,
söyleyeceklerim son bulursa, sayfalar bana mülteci nefesi ve ancak hiç doğmamış ağabeyimin duası beni kurtaracak…

yedi temmuzda eyüp sultan camiinde defterime şöyle yazmıştım:

bu camii ile şişli camiinin hoş benzerlikleri var.
ya da ben öyle sanıyorum.
bu durum bazı gariplikler doğuruyor.
misâl-î âlâ eyüp sultan camiinin hanımlar mahfiline çıkan dar merdivenlerin, loş ışığı, kırmızı halısı, duvarlarındaki dokusu beni büyülediğinden midir nedir,
son basamakta nerede olduğumu şaşırıyorum.
bu iki camiinin merdivenleri benzer olduğu için de eyüp mü şişli mi emin olamıyorum.

bazı mabedler akşamları bana öyle sevimli geliyor ki, kafamı serin duvarına dayayıp uyuyakalabilirim gibi geliyor.
hamd olsun bence…

onüç temmuzda ise şunu yazdım:

bugün selman-ı pak camiinin hanımlar mahfiline çıkan merdivenleri ilk defa tırmandım. tırmandım kesinlikle doğru bir tespit.
bugünden itibaren, eyüp sultan olsun, şişli olsun gözümde başka bir yerde.

peki, bunu kayda değer yapan nedir diye soran olursa terslerim.

bugünlerde en iyi arkadaşım hayal kırıklığı.

sabahları öperek uyandırıp, ihmal etmiyor.

“gündüzümde gecemdesin…”

aynen böyle, uykularımda bile anatema oluverdi.
bu sabah, tavuskuşu rüyalarımı özledim.
gizemi olan şeylerdi…
bazı tespitlerim olsun diye zamanın saçlarını kulaklarının ardına itince farkettim ki üzerimde kışlık bir ceket varmış, aylar önceymiş…

“üzerimde sevdiğin mavi elbisem, sensiz geçirdiğim günlerden…”

oysa şimdi yaz güneşi pencereyi öpüyor.
mevsimlerin geçtiğini farkedip, kendimi çok yalnız hissettim…

[audio:http://zuleyhasari.com/seningibi.mp3]

ayaklarımızı denize doğru uzatıp kendi şarkımızı söyledik.

bir zamanlar
çok da güzel mutluyduk
pek de güzel mutluyduk
tek derdimiz öss
mutluluk içre bir kurttuk

şarkıyı indir.
cep melodisini indir.

fırfırlı gömleğimi ütüleyene kadar 3 tane pantolon ütülerdim.
bugün bir kez daha kadın olmak çok zor.

biliyor musun? bugün patronun doğumgünü.
kendisi stada girerken bozuk paraları selpak paketine saklamayı bana öğreten insandır.
daha nice nicelerini de öğretti ama paylaşmak istemiyorum :)

kutlu olsun…