blogu kapatınca bir kısım medya tarafından sıkıştırılmaya yapay gündemle dillere düşürülmeye başlandım.
yaptıkları araştırma sonrasında hepatit ze’nin köklerinin saraya dayandığını ortaya çıkardılar.
kapatamazsın bu blogu dediler.
köküne kibrit suyu dedim o sarayın.
yakarım dedim.
yardım edin.
naber?

sersem zü, elindeki şemsiyeyi yol boyunca ıslandıktan sonra farkedip açandır.

daha sersem zü, trafik ışıklarındaki yeşil adamı ‘anneme söyleme sakın fena olur’ diye tehdit edişini gören bir diğer adama gülümseyendir.

bunlar üzgün birinin cümlelerine benzemiyorsa üzgünüm. o.k.

telefon çalsa, açmasa, telefon çalsa, açmasa, telefon çalsa açmasa…
‘eh üç kez aradım benden günah gitti’ dese adam ve kalkıp kadının her gün 5′li falım cikleti aldığı büfeye gidip kadını beklemeye koyulsa -ki bu zorlu bir süreç.
kadın da gitse büfeye, ‘bana bir 5′li falım ciklet’ dese ve adamın ‘bak senin için şu küçücük büfeye girdim, hadi bundan etkilen’ der gibi bakışını görse.
ve dese ki, ‘ben var ya, seni sürme olsan çekmem’

hey yavrum hey!
bu benim repliğimdi ama helal-i hoş olsun.

aynayla gözgöze geldim diye kimsenin aklına kötü bir şey gelmesin. bir vurumluk canım vardı. bittim.

yalnız sonra aklıma takıldı da, bir vapurda anne olsaydık misal bu ya, çocuğumuzun elindeki balonlar uçmak isteseydi çünkü çok uçmak vardıysa içlerinde.
bizim oğlan da pek bilmiş, gözü pek bir şeyse, ”dur dedim sana, o zaman bekle ben de geliyorum, gözmün önünde gözden kaybolmana izin veremem’ dese, napardık?

a- bir oğlum olsaydı sevinçten havalara uçardım, o da her gördüğü balonu annesi sanırdı. yıllar geçince de bunu tatlı bir anı diye anlatırdı. ben de ‘anne olunca anlarsın’ diyemeyişimin garip hissini yaşardım.

sevgili incir çekirdeği,
eminim burada olsan sıkıntımın içini dolduramazdın.
ya da buna benzer birkaç bir şey bilemiyorum.
ve bunlar, ‘şey’i her kelimeden ayırmam gerektiğinin verdiği endişenin yanında mantıklı şeyler.

canım çok şahane sıkkın
kafam çok, nasıl desem bozuk

misal-i âlâ (tüm şapkalarıyla)

kek yaparken yumurtaları tek elimle kırmayı denemişim de başaramışım gibi.
ama bu başarısızlık peşimi bırakmayacak gibi.
oysa ki çok da güzel olmuş, ‘ımm’ diye yiyorum ama o yemin etmiş, rahat yüzü göstermeyecek gibi.
telefonum çalmış ve ‘evet ama yumurtayı tek elle kıramadın’ diyecek gibi.

sonrasında film izlerken sağ altta bir pencere halinde peydah olup; ‘bir dahaki sefere beni çağır da bari öğreteyim’ diyecek kadar terbiyesizleşmiş gibi.

ve diyelim ki fotokopi çekiyormuşum da, tam istediğim tonu tutturmuşum, çok sevinmişim gibi.
gelip dirseği ile makinaya dayanıp ’söylesene hangisi daha kolay, fotokopi mı, yumurta mı?’ diyecek cesareti göstermiş gibi.

ah! ben ne sakin süs bitkisiyimdir de bazen buna ben bile şaşarım.

yine de kendi halimde mutluyken sinirimi kemirdiği için, kolundan çekip, ‘bi sen mi akıllısın hea, biz bilmiyo muyuz sanki? serseri!’ diyip uçan tekmeyi basmayı istemiyor değilim.

aklımdan bunlar geçerken sabaha birkaç saat vardı ve annem telaşlı bir şekilde odama girdi:
-noluyo?
-hiiiç
-niye ağlıyosun? (ışığı açıp yüzüme bakıyor) -ne ağlaması anne?
-ya ne bilim bi ses geldi. birisi ağlıyo sandım.

benim annem kesin bir melek.

zü: insanları incitmek çok günah değil mi anne?
melek annem: e tabi
zü:yazık…
melek annem: kime?
zü: sen tanımazsın anne (yani umarım)

ve bazen tat veriyor hayat, bazense avucunda sıkıyor taşı, sana taşın suyunu üç yudumda içmek kalıyor.
yine de bir yönüyle iyi.
misal-i âlâ, ben taşı sıkıp suyunu çıkartsam kimseye koklatmazdım.
bu yönüyle hayat bize, ‘aklın varsa’ demek istiyor olabilir. bilemiyorum.

başka bir şey daha geldi şimdi aklıma. (seviyorum devirmeyi cümleyi)
bugün, bana yol göstereceğini ümit ederek sabırla dinlediğim kişi tarafından hayal kırıklığına uğratıldım.
normalde bunu umursamamam gerek ama şuan o kadar çok acıyor ki gözlerim, neyi bahane etsem de uyumasam diye şaşırmış durumdayım. öfh!

dinledim, ’sago yine yapmış’ dedim.
oh, dedim.

ondört numarayı bir kenara ayırdım.
“kahkahaların bugün senin, peki ya bundan sonrası?”

saat onüçonyedi. eyüpteyim.
yolda yürürken biriyle çarpıştım, sağa adım attım o da sağa yöneldi, sola döndüm aynını yaptı.
üstelik bunu üç-dört defa tekrayınca ‘ağğhh’ diyip tekmeyi savurmak istedim.
sonra, ‘allaam noluyo bana?’ diyip, güne henüz başladığımı ve günahsız insanlarla uğraşmamam gerektiğini düşünüp yol verdim.

saat ondörtyirmibir. trendeyim.
yol bu. nesi var? bitsin diyorum. bitmiyor.

saat ondörtotuziki. hala trendeyim.
anne olmak eşittir soru işareti deseler, endişe derdim. bugün onun yanına tahammülü de ekliyorum

saat ondörtkırküç. düşünüyorum.
bazı insanlardan yakayı kurtarmak oldukça güç.

saat ondörtellibir.küçükayasofyadayım.
sokakta yürüyorum, hemen önümdeki altmış yaşlarındaki amca dönüp dönüp bana bakıyor. camiye yöneldiğimi görünce soruyor:
‘camiye mi gireceksin kızım?’
‘evet’
‘orası kapalı’
(bahsi geçen küçükayasofya camii’nin etrafındaki yapılanma çalışmaları ile mi ilgili acaba diye düşünürken)
‘nasssı yani ya?’
’senin geleceğini duyunca kapatmışlar hahaha!’
diyince onu ciddiye almakla nası bi saflık yaptığımı anlıyorum. içimden ‘neydi bu şimdi ya’, diyerek caminin durumundan emin olmak için kapıdan giriyorum.

saat onbeşonyedi. kadırgadayım.
eliyüzü kir ve çikolata içinde bissürü çocuk uzaktan fotoğraflarını çektiğimi farkedince koşarak geliyor ve ğayet profesyonelce poz veriyorlar. daha ilk kareye çeker çekmez de ‘bakiiim bakiiim’ diyerek üzerime doğru koşmaya başlıyorlar. çok bilmişliklerinin yanısıra epey de sıcakkanlılar maşallah. eğilip birkaç fotoğrafı göstereyim derken küçük kollarını boynuma atıp, ‘vaaay abla ne güzel çıktııım’ diyorlar. içlerinden adem olanı, ‘bi daaa bakiiim’ diye önce koluma, ‘çekiştirme’ dedikçe de abartıp makinamın sapına asılmaya başlıyor. bu şımarıklığa prim vermeyip, (niyeyse) ‘yok size fotoğraf falan’ diye açıklamamı da yapıp kızıp yürüyorum.
sahile kadar peşimden koşup, ‘ablaaağğğ! nolur bi poz daha çeeeek’ diye yaygara çıkartarak beni rezil ediyorlar.

saat on altıcivarı.
caferağa medresesinde çayımı içerken, bir daha yalnız çıkmamam gerektiğini kesinlikle anlıyorum.

sevgili günlük,
keşke dememek gerek ya!
öyleyse şöyle demek istiyorum.
baştan alırsak…

sevgili günlük,
ne güzel, bir bambunun canı hiç sıkılmıyordur.
çünkü zaten orman…

ne güzel, bir bambu böyle saçmasampalak laflar etmiyor,
stabilo kalemi de gözüne sürme diye çekmiyordur.

şakaşaka.

sevgili günlük,
vallahi şakaydı.
beni teselli etme.

Sacid: düşük cümleli insan

züleyha: nesi düşük cümlenin?
….
züleyha:cevap ver. nesi düşük cümlenin?

Sacid: neresi değil?
yorgunluk, yüreğinden uçmak geçen gemidir
yorgunluk

züleyha: evet

Sacid: yüreğinden uçmak
geçen gemidir
eksik bişeyler var

züleyha: yok
hem şiir bu
ben yazmadım

Sacid: hea
ondan anlamsız desene
senin olsa bu kadar anlamsız olamazdı zaten
yea bu cümleyi bloga yazalım
100 kişiye soralım bişi anladınız mı diye

züleyha: ben bir okuyuşta anladım sen kendi derdine yan

Sacid: :)
anlat

 züleyha: 5 kişi bilsin napcaksın

Sacid: :D
napıyım?
insaflı ol