zera:zü?
zü:hı?
zera:hiç üzülmüyo musun?
zü:sen ne diyosun? saçıma ak düştü.
zera:iki dakka ciddi ol ya..
zü:peki..

zera:zü?
zü:hı?
zera:hiç üzülmüyo musun?
zü:çay içer misin?
zera:öff! yeni demledin, beklesin biraz daha.
zü:zaman eskisinden daha kaygan zeminde ilerliyor artık feyşın. bak sen bile hemen gidiyorsun mesela. oysa dün gibiydi. çay ne ki?
zera:üzülüyorum desen ölürsün di mi?
zü:ayrı şehirlerde ölmesek bari..

fotokopiler,
ders notları,
kitap içlerine sıkıştırılmış not kağıtları,
toplantı kararları,
nev-i şahsına münhasırın elime tutuşturduğu makaleler,
fotokopiler,
beni de aralarında görürülerse sevineceklerini iddia eden arkadaşlarımın davetiyeleri,
ölüm üzerine karalanmış,şimdilerde sıkça hatırlanan cümleler,
yıllardır atmaya kıyamadığım mektuplar,
fotokopiler,
neşeli çeteleler,
banka dekontları,
‘bir düşünsenize, süper olur’ diyerek, heyecan içerisinde ellerimi iki yana sallayarak anlattığım proje taslakları,
üzerinde, ‘hala bir anne kızından ayrılınca kış geliyor’ yazılı sarı bir kağıt..

“ne bileyim bir damlanın böyle deniz olduğunu
şaştım mavi bir fal gibi açılınca önümde”
diyen şaire duyulan saygı,
96 da itinayla yazdığım cümle üzre sebatkarlığım..

“kendimi sorumsuz hissediyorum”

demek böyle oluyormuş..sustuk böyle oldu..

“önce çocukluk, o çok sesli fotoğraf:
zayıftı o, hep donardı elleri
durgun bu, kime çekmiş dediler
bu dünyada yabani otlar gibi
gibisi fazla, evet, yabani…
olsun, desinler”

i.tenekeci

an geliyor, hiçbir şeye değmiyor.
ve hiçbir şey bir yazyağmuru kadar içimizi ferahlatmıyor.
silinip gidiyor kağıda yazılanlar.
yaşanmışlıklar bir köşeye sinmiş..ketum..
of nasıl sakin olabiliyoruz bu kadar?
nereye gönderdik haykırışları?
kim kıstı sesimizi, lambayı kısar gibi?

an geliyor, kelimeleri boğazımıza dizen,
bir akşamüstü yutmaya mecbur oluyor haklılığına dair inancını..
ve hiçbir şey eski tadını vermiyor.
gözüne dikip gözlerimizi, ‘nasıl oluyormuş?’ diyemiyoruz.

çünkü..
zaman, hafifsediğimizden daha yalan..

[audio:http://www.hepatitze.com/music/fikretkizilok-gonul.mp3]