bunu konuştuk biraz. her defasında mantıklı bir cevap alıp da zamanla unutuyordum bu bahsi. bir ucundan o tuttu birinden ben. sanki gizli bir şeyden bahseder gibi masaya eğilmiştik. gizli olmasa da ciddi idi mevzu. sürükleniyorduk zira. şu tiyatro örneği kafama pek yatmadı.
çünkü mü neden?
tiyatroda doğaçlama yapabilirsin ancak senaryoyu asla değiştiremezsin. doğaçlama cüz-i iradeye tekabül ediyor ki, bu da epey cılız bir etken. işte bu yüzden ‘dizi’ diye kodladım bu meseleyi. biz anadili homurtu bir halk olarak, dizinin senaristine mail yağmurudur, efendime söyleyeyim sokakta önünü kesip yalvarmadır, web sayfalarda anketlerdir, tv programlarına konu etmedir, vb. baskılar kurarak o dizinin akıbetini değiştirebiliyoruz. işte buradan hareketle, o homurtuları dua değeri atayarak algoritamaya sokarsak yaşam döngüsü duanın muhteviyatına göre yön değiştirebiliyor. cüz-i iradeyi dua silahı ile kuşatıp muzaffer olabiliyoruz.
vay anasını!
dua sahiden bir silahmış değil mi meğersem?

tuna heyecanlı heyecanlı anlatıyordu:

tuna:   sonra adam bağırmaya başladı. allah bilmem bilmem ne dedi…

hepatit:  allahü ekber olmasın?

tuna:  heh! öyle dedi.

“kasımpaşa yolcusu kalmasııın. dönüşü olmayan bir yola giriyoruuuz” diyince vapur görevlisi,
“dönülme akşamın ufkuna götür” diyiverdim. güldüler… hep gülerler…

allam!
bu sabah, hep böyle uzun yolculuk yapmakla mı ömür geçiricem ben ya diye söylenmekten bir adım ileri gittim ve imanım güçlendi. yani bence.
bazı anahtar kelimeler var idi.
misâl-i âlâ: nassı yaneeyya?
ciddiyim.

rahmansın, rahimsin…
ama bu sabah düşününce korktum.
yani sen şimdi herkesi seviyosun.
heeeeerkesi ha?
oktay abiyi bile!!!

allam! gerçekten büyüksün!
hikmetinden sual olunmaz diyorlardı.
bence çok haklılar yani.

ha! dua ile bitireyim: umarım oktay abi blogumu görmez. amin.