dün akşam apartmanının bahçekapısına henüz varmıştım ki telaşlı pati sesleri duyup ürktüm.
ve birkaç saniye hareketsiz kalıp o seslerin ne kadar ileriye gideceğini anlamaya çalıştım.
nihayet siyah kocaman bir köpek ile aramda sadece bir demir parmaklık vardı. sessizce bir hiaa! diyip olduğum yere çivilendikten sonra baktım o da hareketsiz kaldı.
belki beni görmez de yoluna devam edip bahçenin arka tarafına geçer ümidi ile bir adım geri çekilip aramıza duvarı aldım. ses yok.
orda dikilmiş bi hareket bekliyordu sanırsam. ben yaşımın verdiği olgunlukla! zihnimi toplamalıydım.
ve hemen yeni başlayanlar için köpek sevgisi adlı kitabın 7 emrinden biri olan ‘korkmayacaksın’ ı hatırlayıp hızlıca kapıyı açtım. ‘yavrum sen karaysan benim de gözüm kara’ mesajı vermek istiyordum.
başarmıştım da; çünkü kafasını eğip gerisin geri gitmişti.

haa! apartman kapısını açarken ellerim titremiyor muydu? titriyordu ama eh o kadar da olsun.

bu sabah ‘tanrı istemezse yaprak düşmezmiş/tanrı istemezse insan ölmezmiş…’ diye mırıldanırken gündemdeki ‘Türk halkının arabesk yavşaklığından utanıyorum’ açıklamasını anımsadım ve şöyle düşündüm.

Türk halkı olarak, Türkiye’nin aydınlık yüzü, o deha çocuk (!) Fazıl Say’a topyekûn halde cehpe almamızın sebebi olan arabesk müzik yeni dünya düzeninde milletimizin aradığı dinamik olabilir. nasıl mı? şöyle: bu son olayda da iyice anladık ki arabesk bizim hem zayıf hem de en güçlü noktalarımızdan biri. bu uğurda yapmayacağımız şey yok gibi. hatta yarın bir gün AB dese ki, ‘Türk halkı, iyisin, hoşsun, seni aramıza alacağız amma şu arabeskin sesini kısın’ işte o vakit değil hükümeti, natoyu bile dağıtırız gibi geliyor bana.

şimdilik aklıma gelenler bunlar. biraz da fizy.org a ‘ya evde yoksan’ yazıp 500 kere dinlemeyim.

*Dublörün Dilemması / Murat Menteş

bugün sana yine bir toplumsal yanlıştan bahsetmek istiyorum sevgili okur. çevremizdeki insanları yuvarlak bir pasta gibi düşünürsek, bu pastanın hemen hepsini kaplayacak kadar büyük dilimi sporun zayıflamak amaçlı yapıldığını düşünüyor. bu dilimin yarısını kadınlar, yarısını erkekler oluşturmakla birlikte, erkek olanlar kilo alıp vermekle alakalı sıkıntı yaşamazken, büyüttüğü göbeğine isim bile takabiliyor. ve hatta tv karşısında çay içerken bardağını sehpaya değil göbeğini üzerine koyabiliyor. kadın olanlar ise, gramın dahi sıkıntısını yapıp, parmakları ile kalori hesaplarken bir bakmışsınız beş çayında (ki muhtemelen salı günü) o pastanın en büyük dilmini oturup afiyetle yiyebiliyor. geri kalanlarsa ihtiyarlar ve çocuklar ki onları açıklamaya lüzum görmüyorum.

işte ben de uğur dündar ın yaşlanmasını fırsat bilerek, sarı dalgaları saçlarım yoksa bile topluma gününü göstermek için kolları sıvadım ve gidip spor salonuna kaydoldum. üstelik evet üflesen uçacaktım ve evet çelimsiz, güçsüz, çalıkuşu romanındaki kamuran’ın kız versiyonuydum(ipekten çoraplarım yok yannız). olsundu, yılmadım.

sağlıklı olduğuma dair rapor yazmasını rica ettiğim doktor beni süzüp “hmm evet sağlıklı görünüyorsun. spora mı?” der demez gereken motivasyon peydah oldu ve ertesi sabah kendimi step tahtası üzerinde buldum.

buna şükür! salona gelen benim 3-5 katım ablalar ve teyzeler tarafından linç edilip bir köşeye de atılabilirdim.

sonuçta şuan bütün kaslarım ağrıyorsa da acaüp iyi hissediyor ve kanal d anahaber bültenine bağlanıyorum.

bu arada, tek bir gün bile anılarımı kitaplaştırmaya yetecek kadar şey yaşadımsa da kitap fikriyle birlikte arka kapağa yazılabilecek yazılar canımı sıktı şimdi:

“bir bu eksikti!”
babam

“vah vah! çok ihtiyacın var. ”
annem

“boş boş işlerle uğraşıyorsun”
oğuz

kimisi ile vakit geçirmek eğlenceden çok işkence gibi.

arkadaşlarımdan söz ediyorum. yaşlarımız yirmibeşi geçince fikirlerimiz artık iyice oturacak ve daha aklı başında muhabbetler edeceğiz diye umuyordum. oysa ki fikirleri yerleşmiş kimi arkadaşlarım ‘ah birisi ne düşündüğümü sorsa da içimi döksem, karşımdakini ezsem, canını yaksam’ hissiyatındalar. yazık.

mesela böyle toplanmış muhabbet ediyorsunuz, birisi bir şeyden bahsediyor ya da birisi yeni bir kıyafet giymiş ya da birisi bir kitaptan bahsediyor beğeni ile o sırada bir diğeri o güler yüzlü arkadaşının hevesini baltalayacak cümleleri ardarda söylemeye başlıyor, anında bozuyor ve kırıyor farkında olmadan. belki de farkında olsa bile bundan rahatsız olmadan.

mesela biz normalde tatil için antalya’yı tercih etmeyiz. ama bir arkadaşımız neşeli sesi ile ‘haftasonu antalya’ya gidiyoruz ya’ derse ne deriz? ‘aa öyle mi? çok sevindim senin adına’ gibi bir şeyler diyebiliriz. böyle demek yerine ‘antalya’ya mı? ıyy! orası concon mekanı ya. oraya taile mi gidilir? ben asla gitmezdim’ dersek bunda iyi niyet yoktur. bunda olsa olsa kendini önemseme vardır. ‘yavrum sen konuşuyorsun ama ilgilenmiyorum. öenmli olan ben ve benim düşüncelerimdir’ demektir biraz da bu ve hiç hoş değildir. allah iyi etsindir.

işte bunlara dayanamıyorum. ve zaman zaman acaba ben de böyle davranıyor muyumdur diye endişe duyuyor, daha az konuşuyorum. ve böyle olunca da sık sık kendimi gözlemliyor, şaşırıyorum. yaşım ilerledikçe anneme benziyorum ben de. mesela en son farkettiğim benzerliğimiz ise çiçeklerle muhabbet olayı. tabi kuşak ve fıtrat farklılıkları nedeni ile biraz daha değişik zuhur ediyor bende bu huy. örneğin annem çiçeklerini sularken onlara ‘ah canım benim. anasının kuzusu vb.’ şeyler söylerken, ben kendimi saksılarla pazarlık yaparken yakalıyorum. yeni çiçek açmış saksıyı en güzel yere yerleştirip, yapraklarını severken, öbür saksıya dönüp, ‘çiçek açarsan eğer seni de onun yanına alırım. yoksa burda kalırsın’ gibi gözdağları verebiliyorum.

ayrıca balkona nane ektim, fasülye büyüdü. ne iş?

içimizi saat beş istikametine döndürünce, gücümüze giden akrepler kör olmayasacılar değilse kimlerdir?

en güzel soruları defterime yazıyor, dualarımın arasına sıkıştırıyorum. farketmişsindir rabbim. ve deniliyor ki, duanın ilk mükafaatı rabbinin seni işitiyor oluşudur ve kul -sırasını hatırlayamadığım- kaburgalarımızın arasına yerleştirdiğin yüreği sayesinde bunu hissedermiş. geçen gün bana da olduğunu zannedip sevinmiştim ya hani… halsizliktenmiş. yemek yiyince geçti. iyi bir kul olmak istiyorken sınırı aşmıyorum ya?

kimileri sana ‘yardımın gerekiyor, kadıköydeyim stop’ diyor diye yüz bulup, ‘fenalardayım’ gibi daha soyut ama özünde dürüst mesajlar iletmeyi geçiriyorum aklımdan. yalnız, ‘dualarımızın makbul olabilmesi için püf noktalar- 28.baskı’ adlı eser dikkate alınmalıymış. öyle söyledi büyüklerim. hepsini okudum. en sevdiğim kısım ise, kişinin ardından edilen dua ile imza kampanyası arasındaki bağ oldu.

metin”e dönersek,
o yüzünü kitaplara kaydetmemiş, kişisel iletisine ‘fenalardayım, cevap veremeyebilirim’ dememiştir.

‘aşk-ı memnu bitmiş. peki şimdi kuaförüm semra, ayıkırı yaşantılarımıza ortak payda bulmak ümidi ile açtığı aşk-ı memnu muhabbetini artık açamayınca ne olacak?’ soruma, ‘henüz mehmet rauf’un eylül’ü uyarlanmadı. rahat ol’ demiş olabilir ama.

herneyse,

sanıyorum ki, içimizi bir üşümek aldığında kurduğumuz tüm cümlelelerin yüklemini sevmek ısıtacak. sanrıma inancım, tanrıma inancımın bir şeyi. neticesi? olur.

dolma kalemimize mürekkep yürümeyince ’sarah jessica parker’ diyor, şapkalı a larımızı matbaa a larımızla birlikte özlüyoruz.

kimi zaman, ‘yaşım elli olunca seni arayıp şöyle diyeceğim: …..’ diye dalgalı, dalgasına geyikler çevirdiğimiz, saçlarının tümü kızıl, kollarının teki dövmeli arkadaşımızı hatırlıyor, hemen unutalım diye beyin çitileyici etkisine inandığımız bir pop şarkısı seslendiriyoruz.-ki tepemiz atmasın.

saprofit lakaplı okul arkadaşımızı kına gecesindeki performansı için eleştiriyor, ’seyirci ile gözgöze gelmiyorsun. iki saattir beni farketmeni bekliyorum’ sitemi ediyoruz.

aynı gecede alakasız yerlerden arkadaşımız dilek insanını o sahnede görüyor ve dünyanın küçüklüğüne imanımızı kavileştiriyoruz.

o sırada aynı okul döneminden eşdeğer samimiyetteki bir başka arkadaşımızın da yavrulayacağını öğreniyor, yavrusunun ilk anlarını fotoğraflamak için vazifelendiriliyoruz.

tüm bu sevindirici, insanı kendi mutluluğuymuşcasına doyuran haberlerin üzerine, yine liseden bir arkadaşımızın çocuk yetiştirmeyi aşıp, çocuk yuvası açtığını öğreniyoruz.

şimdi buhranlar…

merhaba. dikkat ettim, bugün de ismim züleyha. ve bunu artık iyice kanıksadılar. oysa ben, o NASA bozması tesisatın içerisinde, havalandırmaya sıkışmış bir serçe gibi -hayır sevimli değil- sinir bozucu idim. cik cik ciiik.

varoluşunu kanadından çekiştiren serçeler havalandırma hakkında bize kötü örnek olabiliyorlar. misal mi? değil.

sevgili metin’le bir gün karşılaşırsak ne kadar korkarım diye meraklanıp, kendimi o vurguna hazırlarken, ilk sınav kağıdımı hatırladım. daha sonra sabahları aç olan karnımızı taze meyve ile terbiye etmeliyiz’in farkın öptüm. biraz sonra kedilerin bıyığını, evinizin duvarını, avcumun ayasını, teyzemin dolmasını hayal kurdum. bunlardan sana neydi bilemedim.

birkez daha bölünmüş zihinler bamya yemeli midir dedim ama lütfen şansınızı zorlamayın. çünkü bazen merhametim üçe gidiyor da ona beslenme hazırlıyormuşum gibi sabah doğuyor.

üzerime gelmeyin. üzerime rahat verin.

uzun kollu hikayenin yakasını çekiştiriyordum.
bir haziran akşamıydı. hilalin kınasını unutmuş, gülayı düğününden hemen evvel eğlemiştim.
pişmesi için ocakta bıraktığım zeytinyağlı fasülyenin dibi hafif tutmuş, beni gücendirmemişti.
“minaaa ayy minaaa. cici minaa” seslenişini kulaklarımdan silinsin diye duyduğum ilk şarkıya eşlik etmiştim.

“yağdı saçlarıma genç yaşımda lapa lapa kar. zalim.”

akşam yemeğine bir misafirimiz vardı: tuna.
bunun şerefine mısır pişiriyormuş gibi yapıp paşa gönlüme hizmet etmiştim.
düdüklü tencerenin düğününü vuvuzelaya benzetmiştim.
komik bazı şeylere gülüp, satır aralarında bir hüzün mevzuu vardı da ona katılmıştım.

uzun kollu bir hikayenin yakasını çekiştiriyordum.
zihnim kıymıklı lokma yutmuş gibi öksürüğe boğulmuştu.
ekmeğin yüreğinden yese rahatlardı belki ama suya davranmıştı.
sırtına vurabilecek birileri çoktuysa da helal olsun diyecekler faiz yememek için katılım bankasına katılarak kendilerini kandırmıştı.

uzun kollu bir penye bir yaz günü ne demekse, robadan bir hikaye…
yarın ne yapsam?

‘çocuklardan illallah’ dediğim günlere geri döndüm son birkaç gündür. neyse ki bu iş kısa sürüp geçen yılki gibi beni hayattan soğutmadı. yanlız tuhaftır, bu moddayken bile minik adımları ile yaya geçidinden pıt pıt pıt geçen ufak kız çocuğu gözlerimi yaşartabildi.

ve bir gözüm diğer bir gözümden küçük. iri göz iyidir. buralar nisan 2010. ama hala elle yazarken 20010 yazıyorum. ossun.

edit: bu yazının altında görünen ‘var-sayım’  linkini tıklasanıza. yorumları okusanıza. faruk u rahmetle ansanıza. onu özlemek de böyle göz yaşartıcı etkisiyle her gün peşimizde.

kardeşim oğuz bugün eski adı ile öss yeni adı ile ygs ye girdi.  dün akşam geç vakitte çıkıp gittiğini farkedince babama:

-oğuz nereye gitti?
-emre den bi kitap alacakmış?
-ne kitabı ya? kopya mı çekecek?
-cevap anahtarı heralde :)

bu sabah babam bizi okula yakın bir yerde bıraktı. biz de oğuz la eğlene eğlene okula yürüdük. yol boyunca elinde şaşalla heyecanlı gençler gördük.

oğuz sınavdan çıkana kadar bir yerde oturup cafcaf ın son sayısını okuyup ‘bunu pek beğenmedim’ dedim. tam sıkılmak üzereyken oğuz geldi ve sınavı bütün coolluğuyla şöyle özetledi:

-allah büyük zü…

ona az konuşuyor diye kızarken az ilerimizde duran oğlanın vicdanı ile arasında geçen şu dialoğu duyunca kardeşime olan sevgim katlandı:

-yaaa saçmasaçma sorular sormuşlar. zaten sınava beyoğlunda mı girilir. ben bizim evde olcam sanıyordum. üfff ya! matematikten iki soru çözdüm ama ikisi de doğru! kesin bu kez barajı aşıcam.

ama oğuzun coolluğu babama işlemedi tabi:

-nası geçti oğuz?
-allah büyük…
-iman etmek için sınava mı girmen gerekiyordu oğlum?

eminönü esnafına ‘bana alışsanız iyi olur’ demekle fazla ileri gittim sanırım. yahut da onlar ileri gittiler. bu sabah yani bugün sabah olurken mısır çarşısının çöpçüsü ‘ooo günaydın. yine mi sensin’ dedi.

başka şeyler de oldu bugün. epey geçenlerde mado da oturmuş çayımın gelmesini beklerken, çayımı servise hazırlayan kız garson oğlana şöyle buyurdu:

-üç numaralı masadaki yalnız bayanın…

bi kere çok sinirlendim. iki kere dönüp şöyle söylemek istedim:

-bir, bayan değil! iki, yalnız değil! üç, sizi döverim!

ama söylemedim. bugünse yine aynı semtte üstelik madonun hemen yanı başındaki köfteci ramiz de siparişimi beklerken, garsonlardan birisi diğerine teyit için şöyle sordu:

-şuradaki tek hanımefendinin mi?

gülümsedim hemen. çoğoşuma gitti. işte bu yaaa. işte bu! dili güzel kullanın gençler. çoğoşuma yazın belki eğlencesine ama öyle seslendirmeyin. ayrıca aferin o garsona ki evrende tek olduğumu, eşimin benzerimin olmadığını bir bakışta anladı.

sonra telefon çaldı. arayan kimdi dersin?